Gmina położona we wschodniej części powiatu, wzdłuż międzynarodowej trasy z Warszawy i Rzeszowa do Koszyc oraz jej odgałęzień do Strzyżowa i Krosna. Łatwy stąd również dojazd malowniczymi drogami do Przemyśla przez Dynów oraz Sanoka i w Bieszczady przez Brzozów. Czyni to gminę Niebylec dogodnym punktem na odpoczynek przed wyborem dalszej drogi, tym bardziej, że powiązać można go z poznaniem ciekawych zabytków i przyrodniczych walorów tej ziemi. Atrakcyjne położenie komunikacyjne i rozwinięta infrastruktura techniczna (sieć gazociągowa, wodociągi, telefonia) powinny być też zachętą dla inwestorów chcących umiejscowić swą działalność w niewielkim oddaleniu od chłonnych rynków zbytu i oprzeć ją na wykorzystaniu miejscowego potencjału rolnictwa (rozpowszechniona uprawa truskawek, porzeczek i malin oraz hodowla bydła mlecznego).

Przyrodniczym atutem gminy jest malownicze położenie w dolinach pogórskich potoków (Stobnicy i Gwoźnicy z dopływami), rozdzielonych zalesionym pasem wzniesień: G. Kamieniec (442 m n.p.m.) i obrzeżonych od północnego-wschodu grzbietem Patrii (506 m n.p.m.), skąd podziwiać można rozległą panoramę Pogórza Dynowskiego. Zgromadzone na tym obszarze pamiątki przeszłości dokumentują kilkusetletnią historię osadnictwa. Pierwsze wzmianki o tutejszych miejscowościach sięgają XIV w. (Połomia. Lutcza 1390, w której wg tradycji osadzono szwedzkich jeńców i szkockich imigrantów) i XV w. (Gwoźnica 1462, Niebylec 1485). Na gruntach ostatniej z wymienionych wsi powstało w 1509 r. miasteczko Jawornik, które z czasem przyjęło starą nazwę Niebylec i wyrosło na lokalny ośrodek rzemiosła i handlu. W XIX w. znane było zwłaszcza z wielkich targów koni, ale nie pozostało na tyle mocnym, by utrzymać swe miejskie przywileje po I wojnie światowej. Dziś potwierdza swym układem urbanistycznym miejskie założenie, nad którym góruje wzniesiony w latach 1936-43 kościół parafialny, kryjący w swym wnętrzu część XVII w. wyposażenia wcześniejszej świątyni (m.in. ołtarze, chrzcielnicę). Warta uwagi jest także XIX w., żydowska bożnica (obecnie Gminny Ośrodek Kultury) z zachowanymi fragmentami polichromii oraz położony na wzniesieniu dwór szlachecki z pocz. XVI w. (przebudowywany w XVIII i XIX w.). Szczególnie cennymi zabytkami gminy są jednak: gotycki kościół św. Mikołaja w Połomii, wzniesiony z kamienia w 1577 r., zdobiony XVI/XVII w. portalami, barokowym i rokokowym wyposażeniem z XVIII w. oraz cennym, malowanym tryptykiem z ok. 1500 r.: drewniany, niegdyś obronny i gotycki w stylu, kościół parafialny w Lutczy - świątynia, wzniesiona ok. 1464 r., rozbudowana w XVI w. i zrekonstruowana częściowo po pożarze w wieku XVII, kryje w swym wnętrzu głównie XVII i XVIII-w. wyposażenie oraz fragmenty polichromii (XVIII w.); drewniane cerkiewki grekokatolickie (XVIII w.) w Gwoździance i Bliziance oraz pochodzący z 2 poł. XVIII w. dwór w Baryczce. W Gwożnicy Dolnej, gdzie urodził się i wychował poeta Julian Przyboś (1901-70), zaprasza do odwiedzenia jego muzeum biograficzne urządzone w starej zagrodzie pogórzańskiej (XIX w.). W sąsiedniej Gwoźnicy Górnej znajduje się grób poety, ale też drewniany kościół parafialny z 2 połowy XIX w.